Zmarł wczoraj tj. 23.12.2006.  Brakuje słów.

Ten blog miał sie ukazywać regularnie. Jednak z powodu ciężkiej choroby kolegi jest jak jest. Jeżeli ktoś tu przypadkiem zajrzy niech wesprze duchowo bądż w jakikolwiek inny sposób mojego kolegę.
to jest adres jego bloga
http://zbigniew.wordpress.com/




Z góry dzękuje drshaman

Kiedyś chodziłem do takiej szkoły określanej fachowym zwrotem "Liceum dla dorosłych", oznaczało to ni mniej ni więcej jak liceum wieczorowe lub dla pracujących jak kto woli. Tamże też po nie zaliczeniu któregoś tam roku szukałem sobie jakiejś nowej klasy w której mógłbym się czuć jak swój. Gdzie nie łapałbym stresów że czegoś nie umiem i ogólnie wiecie... Tak więc szukałem i obserwowałem uważnie różne klasy, mój wybór padł na jedną z nich gdzie widziałem kilku indywidualnych osobników z którymi mógłbym jak mi się wydawało pogadać, pośmiać się, wypić coś... I okazało się że trafiłem w dziesiątkę a przyczynił się do tego faktu hicior radiohead pt: paranoid android. Byłem tym kawałkiem zachwycony, wymiatał mi on z głowy wszelkie niepotrzebne kwasy i wprawiał mnie w odrętwienie mózgu. Kiedyś przy okazji klasowej integracji weszliśmy właśnie z redaktorem DjSzamanem na temat muzyki itp i okazało się że on też ma podobne odczucia, nie musieliśmy w zasadzie nic mówić, padło hasło radiohead, paranoid andoid i wszystko było jasne jak słońce. Nastąpiła komunikacja bezwerbalna hehe spotkały się dwie radiowe głowy.

A tak mi się przypomniało ponieważ właśnie niedawno wokalista tegoż zespołu wydał solową płytę, The Eraser którą miałem okazję przesłuchać. Płyta jak wielu już zauważyło mogłaby spokojnie ukazać się pod szyldem radiohead i nikt nie miałby o to do zespołu pretensji i tu nasuwa mi się pytanie jak wielki wpływ na muzykę radiohead ma Thom Yorke skoro nagrywając płytę samodzielnie tak bardzo przypomina ostatnie produkcje radiohead? Wydaje się że ten facet to 90% zespołu. A to chyba nie dobrze.

Dr. Wall

Poczatkowo chcialem opisac tu historie grupy Joy Division ale swierdzilem ze nie ma sensu po raz kolejny tego robic. Opisze wam tylko moje pierwsze zetkniecie z grupa a zainteresowanych odsylam do podanych linkow. Wlasnie znalazlem w sieci informacje (nienajnowsza) http://www.nuta.pl/news.html?nid=11872 o tym ze powstaje film o Ianie Curtisie. Ian Curtis jest jedna z wielu tragicznych postaci w histori muzyki. Dla mnie jest to postac szczegolnie wazna. Kim byl Ian Curtis? Byl wokalista grup Warsaw Packt, Warsaw i wreszcie Joy Division. Zetknalem sie z ta ostania nazwa jeszcze w szkole podztawowej i poczatkowo sama nazwa bardzo mi sie podobala i pelno jej bylo w muzycznych gazetach czy w radiu ale zawsze byly to informacje o jakims innym zespole nawiazujacym do ich tworczosci. A wiec pelno bylo okreslen typu ...slychac wyrazne wplywy Joy Division, a czesciej ze muzyka tej a tej grupy jest ponura i zimna ,,niemal jak by byli kolejnym Joy Division" I wreszcie ktoregos wieczoru siedzialem z magnetofonem gotowym do nagrywania kiedy nagle spiker (niebylejaki zreszta - niezyjacy juz Tomasz Beksinski) zakomunikowal ze za chwile odtworzy pierwsza tzw 4rke zespolu. Wcisnąlem rec. w magnetofonie i czekalem na cos co mnie rozpieprzy do reszty. A tu zamiast uslyszec doskonala wersje tego do czego byly przyzwyczajone moje 14-letnie uszy wgniotla mnie w fotel jakas surowa sciana dzwieku wysysajaca resztki znikajacej nadziei na to ze poleci kolejny Duran Duran czy Ultravox. Po dwoch minutach konsternacji wylaczylem magnetofon i krecilem chwile antena z nadzieja na to ze wychwyce to na co czekalem. Kiedy umilkly te dziwne dzwieki Tomek Beksinski pozegnal sie ze sluchaczami i zapowiedzial Love Will Tear Us Apart. Wlaczylem od niechcenia rec. i to wlasnie byla przelomowa dla mnie chwila bo uslyszalem jak na tamte czasy cos absolutnie doskonalego. Do tego stopnia mnie to pozamiatalo ze nastepnego dnia ucieklem ze szkoly zeby posluchac tego nagrania na maxymalnych ustawieniach glosnosci. Tego dnia cale podworko wysluchalo tego kilkakrotnie. Oczywiscie Joy Division dotarl do mnie w calosci i jest po dzis dzien na wysokiej pozycji. A chetnych do poznania ich histori odsylam do http://pl.wikipedia.org/wiki/Joy_Division

djszaman

Moj kolega kilka miesiecy temu wpadl w furie przegrywania swoich vinylowych plyt na nagrywarke CD. Siedzial calymi nocami zgrywajac i opisujac setki plyt. Ja z kolei te opisane compakty wgrywalem na kompa i zamienialem je na mp3. Na piersza linie ognia poszla dyskografia Depeche Mode. Kolega Daro jest starym fanem zespolu i to jeszcze z czasow kiedy bycie fanem jakiejs grupy zobowiazywalo do ewentualnego chlastania siebie badz otoczenia w przypadku wiekszych krytycznych uwag pod adresem swoich idoli. Bycie fanem to nie bylo sciaganie z jamby nikomu nie potrzebnych dzwonkow ale w miare mozliwosci finansowe rujnowanie siebie i rodziny i wydawanie polskich i zagranicznych ,,zlotych" na kolekcje plyt. Depeche Mode to zespol wyjatkowy pod wieloma wzgledami i uchonorowaniem tej wyjatkowosci bylo juz zaledwie po czterech latach dzialalnosci wydanie pierwszej kompaktowej plyty zespolu. To pierwsza nagrana technika cyfrowa plyta wogole. Wyszly4 eksperymentalne wydawnictwa a wsrod nich ,,Construction Time Again" Depeche Mode. Dla mojego kolegi jednak plyty CD byly jeszcze wtedy nieosiagalne. Z maniakalnym uporem wydawal kolejne zety na upolowane poczatkowo na polskich gieldach duze i nieporeczne w winylu tloczone plyty ktore ciezko bylo z powodu rozmiarow ukrasc. Potem wyjechal do niemiec i tam w sklepach i na targach dokupywal brakujace perelki. Tak sie sklada ze Depeche Mode jest od samego swego powstania kapela ktora do oficjalnego albumu wypuszczala po kilka maxisingli z wersjami swoich nagran. Dalo sie to odczuc w audycjach Tomka Beksinskiego ktory z samych post albumowych maxisingli DM mial puszczania w radiu muzyki zdecydowanie wiecej niz z samych albumow. Ale mojemu koledze to nie bylo straszne i nawet jakos tak w zeszlym roku zadzwonil do mnie z jakiegos targu krzyczac ze ma jakiegos ,,asa" a byla to plyta ktora mial juz od dawna i w wersji wytloczonej w polsce i w angli i gdzies tam jeszcze ale nie mial jej jeszcze w kolorze niebieskim (kolor plyty, nie okladki) Zbior wiec jego byl na wysokim kolekcjonerskim poziomie. I wlasnie z tych plyt stworzylismy niecaly gigabajt MP3. Pod koniec calej akcji odwiedzilsmy mojego szwagra majacego od niedawna internet. Tam popijalismy alkohol i moj szwagier tak od niechcenia wklepal nazwe Depeche Mode w jakiejs wyszukiwarce torrentow i po 3 dniach mial kolekcje wszystkiego prawie co ten zespol wydal. Elegancko opisana i skatalogowana tworczosc DM uzupelnialy fotki i szczegolowe daty wydania kazdego singla zespolu. Niektore nagrania Daro slyszal pierwszy raz w zyciu. 

djszaman

Jako ze nie jestem uprawniony do tworzenia stalych linkow a naczelny przepadl wiec w ten sposob Zapraszam jesli chcecie sie dowiedziec co ta sa vinyle na strone wyjatkowego eksperta w tej dziedzinie camelia.sinensis http://subterraneans.blox.pl/html

Tak naprawdę niewiele wiedziałem o Sex Pistols. Wiedziałem co prawda iż to zespół który zapoczątkował punk rocka, słyszałem kilka kawałków i na tym moja wiedza się kończyła. Świat zasypany jest różnego rodzaju śmieciami i plotkami na ich temat pochodzącymi zazwyczaj od ich menadżera lub od żądnych sensacji mediów. Ciężko było znaleźć jakieś konkretne informacje co i jak i dlaczego. Tak trwałem w swej niewiedzy do czasu aż w moje łapki trafił nie nowy już film o tymże zespole pt.: wściekłość i brud. Film o zespole z wypowiedziami członków Sex Pistols komentującymi zeszłe wydarzenia. I dopiero ten film otworzył mi oczy i pozwolił zrozumieć cały szum wokół tego zespołu. Okazuje się bowiem że wszystko jest inaczej niż myślałem. Ja traktowałem ten zespół jako eksperyment ich menadżera i jako grupę nie umiejących tak do końca grać wariatów. Jako pijacką przygodę. A tu mamy kilku chłopaków którzy zakładają zespół, którzy najpierw nieudolnie ale z czasem coraz lepiej grają i których łączy zamiłowanie do muzyki i przyjaźń. Zupełnie inaczej sobie to wyobrażałem. To normalny zespół któremu przypadkiem tylko i niechcący udało się zapoczątkować nową subkulturę która zrobiła rewolucję w świecie muzycznym. Sami pistolsi byli i owszem buntownikami ale byli też chłopakami którzy chcieli zarobić. Nikt przecież nie zakłada zespołu muzycznego po to aby grać charytatywnie a jeśli to robi i chwali się tym to jest kłamcą i ja mu nie wierzę.

Wściekłość i brud jest filmem smutnym. Uświadczymy tu co prawda kilka śmiesznych i zabawnych sytuacji, kilka opowieści które wywołają uśmiech ale wydźwięk filmu jest raczej dramatyczny. I myślę że dlatego właśnie ten film trzeba zobaczyć i zastanowić się po obejrzeniu czy warto tak naprawdę się buntować skoro nawet bunt może zostać wchłonięty przez system i sprzedany jak świeże bułeczki. To jest smutne. Ale smutniejsze jest to co ten cały system potrafi zrobić z ludźmi. I tutaj Sid jest tego przykładem.

Sie Mka. Witam, witam serdecznie. Witam przede wszystkim kolege dr wall (wspolredaktora) zwanego dalej Naczelnym, oraz przyszlych - niedoszlych jeszcze redaktorsow Pisakow oraz tzw grono odbiorcow. W dziale muzyka pojawiac sie beda pisane nie tylko przeze mnie artykuly o nowych oraz (godnych przypomnienia) wydarzeniach w muzyce. Z mojej strony bedzie to mieszanina w stylu punkireaggemetalhiphopparty oraz duzo tzw klasyki ktora moim zdaniem odmieniala w pewnych okresach oblicze szeroko rozumianej kultury. Czekamy na korygujace komentarze w ktorych liczymy na rozwijanie poruszanych przez nas tematow. Pomysl na taki nietypowy blog pojawil sie w kilku glowach jednoczesnie a Naczelny stworzyl pierwszy wpis w dziale komiksow bedacych jego pasja. Niebawem Pisaki rusza i jedyne co ich powstrzyma to zbiorowe samobojstwo.  Bledy wybaczcie bo pisane jest to na tzw. ,,biegu" i nie jest to gazetka o nastawieniu propagujacym poprawnosc jezykowa ani tym bardziej polityczna. 

DrShaman

Gdzieś na końcu świata istnieje taka miła tawerna...

Koniec Światów to rzecz to wyjątkowa muszę przyznać. Bardzo lubię Sandmana i związane z nim opowieści a w przypadku kolejnego tomu nawiązującego do jego uniwersum zostałem mile zaskoczony wyjątkową formą opowieści. Komiks składa się bowiem z opowieści opowiadanych przez różne wykreowane przez Gaimana postaci. Mamy tutaj mnóstwo odniesień, metafor i innych smaczków ukrytych dla uważnego czytelnika a poza tym mamy tutaj naprawdę świetne historie. Niebanalne i magiczne, dające do myślenia, poruszające.

Całe uniwersum Sandmana to magia. Ale magia w pewnym stopniu przyziemna. Ciężko to opisać... Także polecam zatem wszystkim, zgłębiajcie te światy, zatopcie się w tych wszystkich magicznych słowach i rysunkach. Zapomnijcie na chwilę o wszystkim. Dajcie się ponieść w tą krainę fantazji bo warto.

Warto również zagłębić się we wcześniejsze historie ponieważ wszystko w jakiś sposób układa się w całość.